Gastblog: Uit betrouwbare bron

Op de laatste dag van het jaar wil ik nog snel even het boetekleed aantrekken, en gelukkig mag dat hier van Annoesjka. Het heeft alles te maken met het absurde jaar dat nu wordt afgesloten, met Donald Trump en corona als aanjagers van een min of meer permanent gevoel van onrust waarvan ik hoop dat 2021 me er eindelijk van zal bevrijden (hoewel het ook bijzondere dingen heeft opgeleverd: twee fototentoonstellingen en een eigen debuutroman, Ramkoers, die in mei verschijnt).

Een van de absurdste dingen van dit absurde jaar was wel de overdaad aan complottheorieën, waarvan er ook op het raakvlak van Trump en corona al een flink aantal de ronde doen: het virus bestaat niet, het is door China expres losgelaten, Bill Gates en/of George Soros zitten erachter, het is maar een griepje, en natuurlijk alle mogelijke en soms zelfs onmogelijke combinaties daarvan. [Lees verder]

Afwezigheid

Mila pingpongde vaak mee in Autun.

Ik ben hier dus bijna nooit meer. Er staan massa’s concepten in mijn blogmap, mijn mailarchiefje puilt uit van de interessante nieuwsbrieven waar ik nog eens iets mee wil doen. En elke dag denk ik: ik MOET een stukje schrijven, en dan doe ik het weer niet. Hierbij alsnog een stukje om me daarna minstens een maand niet meer schuldig te voelen en het nieuwe jaar zonder boetekleed in te gaan. Ik begon hier trouwens aan met het idee dat ik het niet over corona zou hebben, want daar had ik niets specifieks over genoteerd. [Lees verder]

Muizenissen – het vervolg

De muis die Lisa maakte voor Mila & Lina, met véél speelsucces kan ik melden

Mijn muizenstukje leverde een paar mooie verhalen op, waaronder dit 👇stuk dat Ineke, de vriendin van de vele tips, me stuurde. Ik hoorde ook over racebanen boven je hoofd, inclusief U-bocht, waarbij de muizen in lengterichting kwamen aanrennen, linksaf sloegen en dan even hard weer de andere kant op in lengterichting doorrenden. Ik hoorde van iemand anders dat muizen aan de zomen van gordijnen kunnen knagen en je zelfs nieuwsgierig vanachter een stapel beddengoed in een kast kunnen aankijken 😨.

En gelukkig bevestigden veel mensen dat ik niet gek aan het worden was. [Lees verder]

Wie wat bewaart, heeft wat

Foto AO want MdH zit helaas in een ander rood lockdownerig land

Het zijn rare tijden. Covid, corona, corina, de kerona, wat je het ook noemt, iedereen heeft ermee te maken. Alleen gaat niet iedereen er op dezelfde manier mee om. Ik schrijf daar misschien later nog eens een vrolijk stukje over, maar voorlopig houd ik het op meerdere fronten even dicht bij huis. Alleen heb ik sinds kort een paar huisgenoten. Dat ik geen poezebeest heb, is nu dus helemaal erg, want ik heb het over muizen. Meervoud ja.

Ik woon hier nu bijna zes jaar en het was deze zomer opeens raak in ons hele complex. [Lees verder]

Perfectionist? Moi?

prepping for photo exposition martin de Haan

Twee jaar geleden had ik als een van mijn kerncompetenties (ahum) bij mijn LinkedIn-profiel staan dat ik een perfectionist was. Ik dacht dat ook echt. Toen ik net met mijn blog was begonnen, zei de vriendin die me het langst kent dat ze het goed vond dat ik ondanks mijn perfectionisme toch die stap had durven zetten. Volgens mij bedoelde ze daarmee niet dat de site een slordig zooitje was. Blijkbaar heb ik zelfs mensen die me erg goed kennen wijsgemaakt dat ik een perfectionist ben…

Een tijd geleden zei Martin namelijk een keer en passant: ‘Jij een perfectionist? Hoe kom je daarbij?’ [Lees verder]

Dialoog met de innerlijke criticus

cat ferocious kitten

– Je gaat wát doen?!

– (Ik met piepstem:) Een boek schrijven. (stilte) Nou ja, ik dacht, dit blog was al een megastap en mensen lijken het best leuk te vinden. En ik heb altijd al een boek willen schrijven. Al sinds mijn achtste of zo…

– Wat een idioot idee! Een volkomen belachelijk idee zelfs. Dat snap je zelf toch ook wel?

Eh, nou. Ja, maar…

– Dat lukt je nooit. Dat blog wordt door een paar mensen gelezen. Vooral door vrienden en familie. Alléén door vrienden en familie. Die gaan natuurlijk niet tegen je zeggen dat het eigenlijk niks voorstelt. [Lees verder]

Habits (1)

This blog post is in English and an experiment. I had to translate it for a job application and didn’t want to leave it lying around. (All that sweat, what a waste; I didn’t get past the first round.) For Dutch readers: you’ve already read this one.

Changing bad habits is incredibly difficult – and I’m paraphrasing pretty much all the experts who know what they’re talking about. This blog was initially set up because I intended to write about minimalism related issues. But if you want to contribute something to the environment and/or your savings account, it’s useful to know how to grow a new habit or break an old one. [Lees verder]

Mondkapjesland of blotesnoetenland

Voor de taalliefhebbers verwijs ik meteen even naar deze pagina, waar ik bovenstaande woorden las.

Ik begon weken geleden in de Bourgogne aan een blogstukje over de lange internationale treinreis en mijn ervaringen en indruk van dat verplichte mondkapje in verschillende landen. Bij thuiskomst in Nederland viel ik meteen met mijn neus in de boter, want het was nu eens niet Zwarte Piet maar (merkwaardig genoeg?) juist dit lapje stof dat hier tot een tweedeling leidt. De deskundigen, inclusief de zestien miljoen tot virologen omgeschoolde bondscoachen die ons land tegenwoordig telt, buitelen over elkaar heen over het al dan niet wetenschappelijke bewijs dat het dragen van mondkapjes besmettingen voorkomt. [Lees verder]

Schrijfstress

Er zit een blogstukje in de pijplijn, maar ik ben ook met wat andere schrijfsels bezig, waaronder tikken voor centen, dus hierbij alleen knuffelkatje Lançai (als kitten) en een citaat van Ralph Ellison (uit Gretchen Rubins nieuwsbrief ‘Moment of Happiness’).

‘The act of writing requires a constant plunging back into the shadow of the past where time hovers ghostlike.’ 

[Lees verder]

‘Slaap is de beste meditatie’*

Twee thema’s waarover ik op dit blog vooral wilde schrijven, minimalisme in brede zin en psychologische inzichten, stelden me de afgelopen weken nogal op de proef. Want 1, wat ik ook doe, de bedragen op de boodschappenbonnetjes blijven hoger dan pakweg een halfjaar geleden. (Ik koop nog steeds vooral aanbiedingen en ben niet anders gaan eten. Het kan evenmin de BTW zijn, want die werd in januari al verhoogd.) En punt 2 was een veelomvattender tegenvaller. Ik kwam er namelijk achter dat alle adviezen en praatjes waar ik vriendinnen mee probeer te helpen als ze zich somber voelen, geen ene moer helpen als je je echt somber voelt. [Lees verder]